Benen bij elkaar?
Voeten apart?

Deze opvatting zal het skileraren establishment weer de wenkbrauwen doen fronzen en lijkt
tegenstrijdig te zijn, maar als je werkelijk een expert skiër wilt worden,  zal je een brede stand (ploeg) moeten verbannen. Ik zal dit idee in details uitleggen en dan denk ik, dat je zult zien dat ik mijn redenen heb en niet een maar meerdere, voor dit advies.
Hierbij ga ik niet uit van de oude manier en onproductieve versie van de smalle stand op de ski’s. Ik wil juist niet dat iemand zijn voeten tegen elkaar klemt of nog erger- de grootste zonde bij het skiën- een knie in de andere duwen. Ik ben een voorstander van een functioneel, ontspannen en dynamische smalle stand: in eerste instantie in balans staan op een voet en met de vrije voet houden we de ski min of meer vlak bij en ongeveer parallel aan de ski waarop we staan.
Waarom? Waarom deze aandacht op een smalle stand als de meeste skileraren, meeste skischolen jaren lang proberen de skiërs in een brede stand te laten skiën. En met succes mag ik wel stellen.
Waar we tegen aankijken is een fout in de communicatie zou ik zeggen. Een fout in het precies omschrijven hoe de beste skiërs skiën. Kijken we naar grote skiërs, zoals World Cup racers, als ze op een hoog niveau met grote snelheid, bochten maken, dan kunnen we zeggen dat ze skiën met de voeten apart, maar met de benen relatief dicht bij elkaar. Dit is geen grote tegenstrijdigheid als het lijkt.
.
Kijk naar de foto en je ziet een skiër in balans naar binnen leunen om de laterale kracht welke tijdens het maken van de bocht wordt opgebouwd, op te heffen. De heupen van de skiër zitten aan de binnen kant, en de benen van de skiër staan onder een hoek op de sneeuw, niet loodrecht. Dit is preciesde zelfde naar binnen leunen ervaring als bij fietsen en motorrijden in een snelle bocht. In deze schuin hellende positie, zal het binnen been van de skiër meer gebogen moeten zijn als het buiten been, om het gewicht en de druk door de hefboomwerking op de binnen ski te houden. In bochten buigt de binnen voet en ski weg van de buiten voet en ski. De twee ski’s zijn altijd uit elkaar als de skiër zo overhangt. Maar de benen van de skiër zelf zijn niet uit elkaar. In relatie met elkaar zijn de benen van de skiër niet verder uit elkaar als bij het begin van de bocht. Eigenlijk is dit heel moeilijk om onder woorden te brengen, kijk daarom nog eens goed naar de afbelding. Dan zul je zien dat de voeten van de skiër uit elkaar zijn terwijl de benen bij elkaar zijn. Dit is eigenlijk het tegengestelde van een brede stand.
Zoals de meeste skileraren, houd ik er van om naar World Cup racers te kijken. Maar ik probeer meer te zien dan alleen maar hoe ver ze de ski’s uit elkaar hebben. Het ski’s apart fenomeen, in bochten op hoog niveau met hoge snelheid, wat ik net beschreven heb, heeft de neiging een onjuist beeld te schetsen van breed spoor skiën. Een visie die in brede kring kritiekloos aanvaard is door het skileraren establishment. Maar ten onrechte.
Zo genoeg over misvattingen. Er is meer. Wat is het positieve van een smalle stand?
Wat is het voordeel? Een smalle stand zorgt ervoor dat de gewichtsverplaatsing van voet naar voet, van ski naar ski, makkelijker gaat. Je kunt het thuis proberen. Ga met je voeten een klein beetje uit elkaar staan en beweeg je rustig van de ene voet op de andere. Gaat makkelijk hè? Maar let op hoe weinig je lichaam moest bewegen. Nu, spreid je voeten uit elkaar, voorbij de heupen, en doe nu de zelfde bewegingen. Een groot verschil nu. Merk op hoeveel meer je lichaam ( lichaamszwaarte punt) moest bewegen. Het kost meer kracht inspanning en de beweging is zo overdreven dat je niet makkelijk in het goede balans houding op de nieuwe voet kan staan. Voel je wat ik bedoel?
Dat is de sleutel van mijn argumentatie. Vergeet alle opgeroepen meningen over vorm, over mooi op de ski’s staan. Als je je makkelijk van de ene houding in balans naar de andere beweegt, is het mooi, iets meer waard, als mooi proberen te zijn. Een relatief smalle stand zorgt er voor dat je zonder kracht inspanning en rustig van ski naar ski beweegt. Meer resultaat met minder krachtsinspanning. Was dat nu ons eigenlijke doel niet?

Guus .

De brede stand mythe.
Je hebt het wel duizenden keren gehoord, ook toen je met skiën begon.
“Neem een atletische stand aan, een klaarstaan stand, zoals een tennisspeler die klaar staat om de serve te ontvangen, klaar staat om in elke richting te kunnen bewegen.
Voeten uit elkaar, benen licht gebogen, bovenlichaam licht voorwaarts.
De goede oude basis atletische houding. Het enige probleem is: Als je de ogen sluit en je tracht deze houding te visualiseren, dan lijk  het op een nerveuze beginner, die een beginners helling afkomt in een ploeg klaar om ….. Wel klaar voor alles behalve om een mooie bocht te maken.
Skiën is totaal anders dan b.v. tennissen.
Je hoeft jezelf niet snel van de ene naar de andere kant van de baan te verplaatsen.
Je moet in balans zijn,  subtiel en nauwkeurig, op een voet of eerst een ski en dan de tegenovergestelde knie buigen en de ski op de zijkant zetten en de ski leidt je dan gracieus door de bocht. Om dit in bochten te doen moet de ervaren skiër over de volgende vaardigheid beschikken, gewicht verplaatsen van voet naar voet met een minimum aan bewegingen, een minimum aan verplaatsing van het lichaamszwaartepunt.
Als aan de andere kant, je voeten en ski’s uit elkaar zijn, kost het veel moeite en veel bewegingen van het lichaamszwaarte punt ( de heupen) om van de ene op de andere ski te staan. Verder, zo’n beweging is zelden effectief, omdat als een brede stand skiër bochten  maakt, het altijd onmogelijk is het gewicht op de binnen ski te houden. Het haakt, de buitenski slipt weg en wat een elegante efficiënte gesneden bocht zou moeten zijn, eindigt als een lompe glijpartij.
Natuurlijk zeg ik niet houd de voeten of ski’s tegen elkaar. Zo’n houding is ouderwets, kunstzinnig en leidt nergens naar.
We hebben twee benen, onafhankelijk van elkaar en we zullen ze dan ook onafhankelijk van elkaar moeten gebruiken. Maar ik zeg wel dat je de voeten makkelijk bij elkaar moet hebben.
Niet alleen door een smalle stand is het makkelijk het lichaamsgewicht te verplaatsen, het is ook absoluut noodzakelijk in sommige ski situaties. Zoals bumps en diepe sneeuw. Als je in de bumps wilt skiën met de ski’s uit elkaar, zal je merken dat een ski op de bump is en de andere ver er onder, dit vraagt om problemen.
Veel beter is het als beide ski’s tegelijk over het zelfde punt gaan op de bump.
Als je in de diepe sneeuw je voeten (ski’s) bij elkaar kan houden, zullen beide ski’s op het zelfde moment gaan driften, het zal makkelijker worden balans te houden.
Maar als zo’n brede stand zo veel nadelen kent, hoe komt het dan dat zoveel skiërs het toepassen? Waarom verdedigen zoveel instructeurs deze beweging of houding. Waarom leren ze het de cursisten nog?
Ik denk dat deze skileraren ongeduldig en lui zijn. Ze kijken naar snel succes en ze willen de leerlingen niet helpen als ze vallen. Dus vanaf de eerste les op de sneeuw zeggen deze constant tegen hun leerlingen ski’s uit elkaar in een brede stand houden. En het werkt uitstekend, skiërs in een brede stand vallen zelden.
Het is hetzelfde als zijwieltjes op de fiets van een klein kind.
Door brede stand skiën aan te moedigen maken de skileraren de leerlingen meer stabiel. Dit is een vuistregel. Door de ski’s uit elkaar te brengen, ruil je mobiliteit in voor stabiliteit.
En serieus zo word je verder beperkt in de verdere ontwikkeling als expert skiër.
Laat het je niet overkomen, stap niet in de mythe van de brede atletische stand.
Spreid je ski’s niet als een soort veiligheids deken.
Natuurlijk kost het tijd om een juiste smalle skihouding met het gewicht zoveel mogelijk op de ene of andere voet te houden. Het ontwikkelen van je balans is beter dan met zijwieltjes te trainen. Het is de moeite zeker waard.